Τερμίτες ή μυρμήγκια με φτερά

 

 
Οι τερμίτες και τα μυρμήγκια μοιάζουν αρκετά μορφολογικά, στον τρόπο ζωής και οργάνωσης της κοινωνίας τους, τη συμπεριφορά και τον τρόπο ανιδιοτελούς προσφοράς με σκοπό το καλό του συνόλου τους. Πέραν των άλλων τα μυρμήγκια (εκτός από κάποια είδη ξυλοφάγα) δεν κάνουν ζημιές στα ξύλα και άλλα κυτταρινούχα υλικά. Τα μυρμήγκια όπως και οι τερμίτες δημιουργούν μεγάλους πληθυσμούς ενώ αναπαράγονται με εντυπωσιακό τρόπο καθώς κατά τις σμηνουργίες ξεκινούν να διέρχονται ξαφνικά από τη φωλιά δεκάδες πτερωτά έντομα.

Μορφολογικά η κάστα των μυρμηγκιών και των τερμιτών που μοιάζουν και συγχέονται είναι των αναπαραγωγικών.
 
 
 
Πτερωτό υπόγειων τερμιτών
Πτερωτό υπόγειων τερμιτών
Πτερωτά τερμίτη ξηρού ξύλου και πτέρυγες
Πτερωτά τερμίτη ξηρού ξύλου και πτέρυγες
Πτερωτά τερμιτών ξηρού ξύλου σε ξύλινο πάτωμα
Πτερωτά τερμιτών ξηρού ξύλου σε ξύλινο πάτωμα
 
 
 
 
 
 
 
 
Οι τερμίτες όπως και όλα τα υπόλοιπα έντομα έχουν 6 πόδια και το σώμα τους χωρίζεται σε 3 μέρη: κεφαλή, θώρακα και κοιλία, όχι τόσο ευδιάκριτα (με στενώσεις) όπως στα μυρμήγκια. Συγκριμένα η κοιλία των τερμιτών αποτελεί συνέχεια του θώρακα ενώ στα μυρμήγκια ενώνεται με λεπτό μίσχο και έτσι διακρίνονται τα μέρη του σώματος πιο καθαρά.
 
 
 
 
 
 
 
 
Στην κεφαλή διαθέτουν ένα ζεύγος ευθειών κεραιών που αποτελούνται από μικρά σφαιρικά τμήματα, για αυτό και χαρακτηρίζονται ως κομβολογοειδείς, ενώ στα μυρμήγκια σχηματίζουν γωνία (γονατοειδείς). Τα εξαρτήματα του στόματος είναι μασητικού τύπου και μάλιστα εφοδιασμένα με ισχυρές γνάθους που βοηθούν στη διατροφή και την άμυνα, ενώ έχουν ασθενείς οφθαλμούς.
 
 
 
 
 
 
 
 
Από το θώρακα των πτερωτών εντόμων (σμηνουργοί ή αναπαραγωγικά) εκφύονται δύο ζεύγη πτερύγων ίσου μήκους. Ανήκουν στην τάξη Ισόπτερα και το χαρακτηριστικό των ίσων πτερύγων είναι ένα από τα κύρια που τα διακρίνει από τις πτερωτές μορφές μυρμηγκιών.

 
 
 
 
 
 
 
 
Στους τερμίτες όπως και σε άλλα κοινωνικά έντομα όπως είναι οι μέλισσες και τα μυρμήγκια δεν υπάρχει διακριτό στάδιο νύμφης και τα ατελή άτομα είναι μικρογραφία των τέλειων.

 
 
 
 
 
 
 
 
Η ποσότητα της δραστικής ουσίας που χρησιμοποιείται στο διάλυμα εφαρμόζεται αποκλειστικά και μόνο στον οργανισμό - στόχο περιορίζοντας την έκθεση σε οργανισμούς - μη στόχους.